Kiła

Objawy kiły – kiedy podejrzewać zakażenie?

Wczesne objawy mogą pojawić się 3–4 tygodnie po ryzykownym kontakcie:

• niebolesne owrzodzenie na narządach płciowych lub w jamie ustnej,
• powiększone węzły chłonne,
• wysypka plamista lub plamisto-grudkowa na tułowiu, twarzy, dłoniach i stopach,
• ogniska wyłysienia na głowie lub brodzie,
• bóle głowy, sztywność karku, pogorszenie wzroku.

Uwaga na samoistne ustępowanie objawów

Objawy wczesne (pierwszorzędowe i drugorzędowe) często ustępują samoistnie bez leczenia, co jest bardzo zdradliwe.

Zniknięcie zmian skórnych lub wrzodów na narządach płciowych nie oznacza wyleczenia – bakterie (krętki blade) pozostają w organizmie i choroba może przejść w utajoną fazę, prowadzącą do późnych, niszczących powikłań narządowych.

Przebieg kiły

Kiła wczesna (do 2 lat od zakażenia):

• kiła I okresu – pierwotna,
• kiła II okresu – wtórna,
• postać utajona wczesna.

Kiła późna (powyżej 2 lat od zakażenia):

• może prowadzić do poważnych uszkodzeń narządów,
• czasami przebiega bezobjawowo, ale z ryzykiem powikłań w układzie nerwowym, sercowo-naczyniowym i kostnym.

Diagnostyka kiły

Podstawą rozpoznania są badania serologiczne:

Odczyny niekrętkowe (np. VDRL, RPR)

• Stosowane w badaniach przesiewowych,
• Pozwalają wykryć obecność zakażenia, ale wymagają potwierdzenia.

Odczyny krętkowe (FTA, FTA-ABS, TPHA)

• Służą do potwierdzenia diagnozy,
• Wykazują obecność przeciwciał przeciwko krętkowi blademu.

Każdy pacjent z kiłą powinien być również przebadany w kierunku HIV, a osoby zakażone HIV – w kierunku kiły.

Leczenie kiły

Najskuteczniejszym lekiem jest penicylina (krystaliczna, prokainowa lub benzatynowa).
U osób uczulonych na penicylinę stosuje się:

• doksycyklinę,
• tetracyklinę,
• ceftriakson.

Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty chorób zakaźnych lub dermatologa-wenerologa.